દૂરથી   એણે   પ્રેમના  કબૂતર   ઉડાડ્યાં  ને   હું  જોતો  રહ્યો
આભમાં   પાંખો   ફૂટે   પ્હેલાં   પછાડ્યાં   ને   હું  જોતો  રહ્યો
હોય   સાચી   પ્યાસ  ત્યારે  બંદગી  શરમાઈ  પણ  જાય  છે
બંદગીની  છેલ્લી  સિજદામાં એણે જગાડ્યાં ને હું જોતો રહ્યો
રસ્તાઓ  જો  હોય  પરિચિત  તોય  ભૂલા  પડવાનો  ફાયદો
ને  એણે  મારા  ઘર  તરફ  પગલાં ઉપાડ્યાં ને હું જોતો રહ્યો
આંખના   આભે   અંતરની   વાત   ડોકાતા  મેં   પૂછી  કાઢ્યું
આંખ   મીંચી    દ્વાર   હૃદયના   ઉધાડ્યાં   ને  હું જોતો   રહ્યો
આમ    મુઠ્ઠી    ખોલતાં   કૈ    રહસ્યોના   ઊડ્યાં   તણખાંઓ
બરફ મુક્યો એણે હથેળી પર તોયે દઝાડયાં ને હું જોતો રહ્યો
મુકુલ દવે ‘ચાતક’

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *