મારાથી  ક્યાં  તારી  રમતમાં  પણ  ક્યારે  જિતાયું હતું
તારીજ ભીતરનું લખાણ પણ આંખમાં ક્યાં વંચાયું હતું

આમ  આંધીનો ગુનો પણ  ક્યાં હતો દીવો બૂઝવવામાં
માત્ર   દીવાના   કોડિયામાં   તેલ   ઓછુ   પુરાયું   હતું

એ   પછી   સમજી  અમે  તો  ગયા   હતા  મૃગતૃષ્ણાને
તેથી   ઇબાદતની   દુવામાં  માથું   તો   ઉચકાયું   હતું

ખુદ   દરિયો  ફૂલાયો  હતો  આજે  સુકાનીને   ડૂબાડવા
એવે   સમે   ખુદાને   પડકારવાનું  રહસ્ય  કળાયું   હતું

એક    સરનામા   સાથેનું   ઘર   છે   તારા   શહેરમાં  ને
એજ   રસ્તે   શ્વાસનું   સરનામું    મળતા   જીવાયું   હતું

બસ   તને   ભૂલાવવાના  એ  અથાગ  પ્રયત્નોમાં  પણ
યાદ  તને કરી  ભૂલાવવામાં  નામ  તો વધુ ઘૂંટાયું  હતું

મુકુલ દવે ‘ચાતક ‘

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *